Από τη συντακτική ομάδα του Bloomberg View

Οι συνομιλίες της Βρετανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση για το Brexit συνεχίζονται αυτή την εβδομάδα -μετά και την δημοσιοποίηση από το Ην. Βασίλειο εγγράφων-θέσεις σχετικά με το τι σκοπεύει να κάνει η βρετανική κυβέρνηση αλλά και την αξιοσημείωτη αλλαγή στη στάση του Εργατικού Κόμματος. Σε ένα βαθμό, οι εξελίξεις αυτές είναι ενθαρρυντικές αλλά το βασικό πρόβλημα παραμένει: Η κυβέρνηση της πρωθυπουργού Theresa May κινείται πολύ αργά.

Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει πλέον υιοθετήσει επίσημα την ιδέα μιας μεταβατικής συμφωνίας για να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ της εξόδου το Μάρτιο του 2019 και της σύναψης μιας μακροπρόθεσμης συμφωνίας. Αυτό είναι κρίσιμης σημασίας. Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να καταρτιστεί μια τελική συμφωνία έως τη λήξη αυτής της προθεσμίας που πλησιάζει τόσο γρήγορα.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν είναι σαφές τι είδους μεταβατική συμφωνία μπορεί να θέλουν η May και οι υπουργοί της. Για να λειτουργήσει κατά το επιθυμητό, αυτή η προσωρινή ρύθμιση πρέπει να διατηρεί σχεδόν άθικτες τις υπάρχουσες υποχρεώσεις της Βρετανίας. Το Σαββατοκύριακο, οι Εργατικοί  ανακοίνωσαν ότι έχουν αλλάξει γνώμη σε σχέση με αυτό. Η κυβέρνηση, μέχρι στιγμής, όχι.

Δεν έχει νόημα να αναζητήσουν μια μεταβατική συμφωνία που θα είναι σχεδόν τόσο προκλητική και περίπλοκη όσο η τελευταία. Για να γίνει γρήγορα, πρέπει να είναι απλή. Πέραν αυτού, πρέπει επίσης να βάζει το Ηνωμένο Βασίλειο σε μειονεκτική θέση.

Η Βρετανία είναι ο "ικέτης" σε αυτή τη διαδικασία, και η μεταβατική πρόταση δεν πρέπει να ζητάει χάρες, πόσω μάλλον να τις απαιτεί. Θα πρέπει, στην πραγματικότητα, η Βρετανία να συμμορφωθεί με τους κανόνες της ΕΕ μέχρις ότου γίνει η μακροπρόθεσμη συμφωνία, παρόλο που δεν θα έχει πια λόγο στο ποιοι θα είναι οι κανόνες αυτοί. Αυτό είναι το τίμημα μιας ομαλής και όχι χαοτικής εξόδου.

Το έγγραφο της κυβέρνησης για το μελλοντικό καθεστώς στα τελωνεία προτείνει "δύο ευρείες προσεγγίσεις" -μία που απαιτεί τελωνειακά σύνορα με την ΕΕ και μία που δεν τα απαιτεί. Μέχρις ότου επιτευχθεί συμφωνία για την τελική μορφή, η Βρετανία επιθυμεί "ένα μοντέλο στενής σύνδεσης με την τελωνειακή ένωση της ΕΕ για μια προσωρινή μεταβατική περίοδο".

Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει πολλά πράγματα. Θα ήταν καλύτερα να πούμε ότι η Βρετανία επιθυμεί να παραμείνει μέλος της τελωνειακής ένωσης της ΕΕ μέχρι να ολοκληρωθεί η μακροπρόθεσμη συμφωνία. Ακόμα και αυτό, παρεμπιπτόντως, δεν θα ήταν τόσο απλό όσο ακούγεται. Αλλά μια συμφωνία που θα αφήνει το Ηνωμένο Βασίλειο με ένα πόδι εντός και ένα εκτός της τελωνειακής ένωσης θα είναι πολύ πιο περίπλοκη και δεν ανταποκρίνεται στις άμεσες ανάγκες.

Ένα άλλο από τα έγγραφα της κυβέρνησης εξετάζει τη διευθέτηση διαφορών και τον ρόλο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Σε αυτό η βρετανική κυβέρνηση μαλακώνει την προηγούμενη θέση της ότι το ΔΕΚ δεν θα πρέπει να έχει δικαιοδοσία για το Ηνωμένο Βασίλειο μόλις η Βρετανία εγκαταλείψει την ένωση. Αντ 'αυτού, δείχνει να αποδέχεται τη δυνατότητα ενός κοινού δικαστηρίου με εκπροσώπους της ΕΕ και του Ην. Βασιλείου, το οποίο θα καθοδηγείται  αλλά δεν θα δεσμεύεται από τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. (Το δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο.)

Η πρόταση είναι πολλά υποσχόμενη -ως μέρος μιας διαρκούς συμφωνίας. Αλλά και πάλι, για την ώρα, το Ηνωμένο Βασίλειο θα πρέπει να δεχτεί να υπόκειται στις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, τουλάχιστον σε θέματα που σχετίζονται με το εμπόριο. Η διαπραγμάτευση για ο,τιδήποτε άλλο είναι απίθανο να γίνει πριν από την προθεσμία του 2019.

Το πιο αναγκαίο από όλα είναι να προετοιμαστεί το Ην. Βασίλειο για απογοήτευση. Παρόλο που το Brexit θα μπορούσε τελικά να πετύχει, αυτό που χρειάζεται στο ενδιάμεσο είναι μια συμφωνία που, από την πλευρά του Ην. Βασιλείου, θα είναι χειρότερη από τη συμφωνία που έχει ήδη η χώρα. Αυτός ο διακανονισμός θα πρέπει να θεωρηθεί ως μια πράξη εκμετάλλευσης που περιλαμβάνει βραχυπρόθεσμο πολιτικό και οικονομικό κόστος –που θα δικαιολογείται από το γεγονός ότι αποφεύγει την ολοκληρωτική καταστροφή ενός άτακτου Brexit.

Είναι καλό που το κόμμα των Εργατικών έχουν υιοθετήσει αυτή τη θέση, παρά τον κίνδυνο να απογοητεύσει τους σκληροπυρηνικούς οπαδούς του Brexit στις τάξεις του. Και η κυβέρνηση, επίσης, μπορεί να κάνει ένα μικρό βήμα προς την αναγνώριση αυτής της σκληρής αλήθειας. Αλλά με το χρόνο που εξαντλείται, το μικρό βήμα δεν είναι αρκετά καλό.