Των Omar Dajani και Hugh Lovatt

Οι συμφωνίες του Όσλο έχουν παράσχει στο Ισραήλ μία αποτελεσματική πολιτική κάλυψη για να συντηρήσει μια παρατεταμένη κατοχή και να υπονομεύσει τις προοπτικές για την παλαιστινιακή αυτοδιάθεση, μέσω μιας λύσης δύο κρατών.

Έχουν επίσης επιτρέψει στο Ισραήλ να εξωτερικεύσει το πολιτικό και οικονομικό κόστος των παράνομων πρακτικών του. Εκτός και αν διορθωθούν οι διαρθρωτικές αδυναμίες της διαδικασίας του Όσλο, οποιαδήποτε νέα συζήτηση με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ, φαίνεται σίγουρο ότι θα καταλήξει για άλλη μία φορά σε αποτυχία.

Η ανοιχτή κατοχή είναι απαράδεκτη. Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι πρέπει να μιλήσουν ξεκάθαρα κατά των προσπαθειών του Ισραήλ να εδραιώσει μια πραγματικότητα στην οποία το Ισραήλ συστηματικά προχωρά σε διακρίσεις εναντίον των Παλαιστινίων και υπέρ των εποίκων του.

Τα ευρωπαϊκά κράτη έχουν την εξουσία να επηρεάσουν  την αρνητική δυναμική στην περιοχή και στο δωμάτιο των διαπραγματεύσεων. Εάν η Ευρώπη πιστεύει ειλικρινώς ότι η διατήρηση της πιθανότητας μιας λύσης δύο κρατών είναι ένας στρατηγικός και ηθικός στόχος, πρέπει να επανεξετάσει την προσέγγισή της στην ειρηνευτική διαδικασία.

Αρχικά, θα πρέπει να επενδύσει μεγαλύτερο πολιτικό κεφάλαιο για να επανευθυγραμμίσει τα κίνητρα του Ισραήλ με τον στόχο της λήξης των παραβιάσεων της διεθνούς νομοθεσίας και της υποστήριξης της οικοδόμησης κυριαρχίας για τους παλαιστινιακούς θεσμούς αντί της απλής οικοδόμησης ικανοτήτων.

Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: http://www.ecfr.eu/publications/summary/rethinking_oslo_how_europe_can_promote_peace_in_israel_palestine_7219