Του Μανόλη Καψή 

Ο πρώτος νομίζω ήταν ο Σταύρος Θεοδωράκης. (Περαστικά του και περαστικά και στην Ραχήλ Μακρή, αν και νομίζω ότι η περίπτωσή της είναι ανίατη και ανίκητη.) Ήταν ο πρώτος που είχε την ωραία ιδέα να συζητήσει με τον φιλόσοφο Στέλιο Ράμφο για τα αίτια της κρίσης. Ακολούθησε ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Που μάλιστα ομολόγησε κάποια στιγμή -στη συζήτηση του e κύκλος με τίτλο "Μπορούν οι Ελληνίδες και οι Έλληνες να ξαναονειρευτούν" 13/06/17- ότι ο Ράμφος έχει ενδυθεί τα ρούχα του πολιτικού και ο ίδιος μιλάει σαν φιλόσοφος... Πλησιάζουμε το Πλατωνικό Ιδεώδες δηλαδή; Οι φιλόσοφοι θα ασκήσουν εξουσία; (Καλά κρατηθείτε. Λίγη υπομονή. Προς το παρόν, εξουσία ασκούν οι κ. Πολλάκης και Καμμένος... Ας επιτρέψουμε πρώτα στην κοινή λογική να ασκήσει εξουσία και μετά πάμε και στους φιλόσοφους. Ένα ένα τα πράγματα...). 

Η ιδέα πάντως ήταν ωραία. Και όπως διάβασα, το κοινό όχι απλώς συμμετείχε αλλά κρατούσε και σημειώσεις. Ωραία ιδέα και ενδεικτική ίσως μιας κάποιας αλλαγής κλίματος και νοοτροπίας (ελπίζω). Γιατί μπορείτε να συμφωνείτε ή να διαφωνείτε με την θεωρία του Στέλιου Ράμφου, ότι δηλαδή για την κρίση φταίει ο μεσαιωνικός-ορθόδοξος εαυτός μας που μας έχει κάνει "ατελείς ιδιώτες", που μόνο θέλουμε αντί να βλέπουμε καθαρά την πραγματικότητα, που επιλέγουμε το "θέλω"αντί του "είναι", που πάντα ψάχνουμε λύσεις στο συλλογικό, αντί να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας... αλλά και μόνο η συμμετοχή ενός φιλοσόφου στη συζήτηση για τα αιτία της κρίσης, είναι απο μόνη της σημαντική. Γιατί ανοίγει επιτέλους την πόρτα στη συζήτηση τι κάναμε λάθος και οδηγηθήκαμε στη χρεοκοπία. Μας φέρνει επιτέλους ενώπιος ενωπίω με τον εαυτό μας. Μας καλεί να κοιταχτούμε στον καθρέφτη. 

Γιατι φυσικά η κρίση είναι μέσα μας. Δεν φταίει ο Σόιμπλε (και η στενή συγγενική του σχέση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όπως διατείνεται ο Λάκης Λαζόπουλος), δεν φταίνε οι (υπαρκτές) ατέλειες του ευρώ, ούτε η  Λέσχη Μπίλντερμπεργκ. Ούτε ότι μας ψεκάζουν.  Γεγονός αυταπόδεικτο αν κρίνω από ορισμένες δηλώσεις και αναρτήσεις στα social media, ορισμένων υπουργών της κυβέρνησης...).

Φταίνε τα ελλείμματα και οι πελατειακές πολιτικές των κυβερνήσεων από τη μεταπολίτευση και μετά. Με τους ψηφοφόρους, δηλαδή εμάς... να ζητάμε όλο και περισσότερους διορισμούς στο δημόσιο, όλο και μεγαλύτερες συντάξεις, σε όλο και νεώτερους συνταξιούχους. Δηλαδή όλο και περισσότερες δημόσιες δαπάνες, όλο και περισσότερα δάνεια, για να ζούμε σαν Ευρωπαίοι με παραγωγή και παραγωγικότητα τρίτου κόσμου..

Γι΄ αυτό λοιπόν η συζήτηση με τον Στέλιο Ράμφο είναι μια πολύ καλή αρχή. Θα υπάρξουν και άλλοι, με άλλες απόψεις, λιγότερο ή περισσότερο πειστικές. Είναι όμως μια καλή αρχή. Για να βρούμε τι έφταιξε. Τι κάναμε λάθος. Εμείς, όχι οι άλλοι.

Υ.Γ. Οι άλλοι άλλωστε έχουν τα δικά τους συμφέροντα. Δεν είναι κακοί. Ούτε εμείς απαραιτήτως (και μονίμως) οι καλοί. Η μάχη δεν είναι ανάμεσα σε καλούς και κακούς όπως φαντασιώνεται η Πρώτη Φορά Αριστερά. Ούτε ανάμεσα σε ανθέλληνες και φιλέλληνες, όπως νομίζουν οι διάφοροι Λάκηδες. Είναι μάχη όπου διακυβεύονται συμφέροντα. Κι εμάς το συμφέρον μας είναι να βγούμε απο την κρίση και την ύφεση. Όχι να παριστάνουμε τα θύματα μήπως και μας λυπηθούν...