Ο Γαλλικός εκλογικός κύκλος για το 2017, ολοκληρώθηκε την Κυριακή. Με την πραγματοποίηση του Β’ γύρου των βουλευτικών εκλογών και την απόλυτη επικράτηση του νεοσύστατου κόμματος του Γάλλου Προέδρου Emmanuel Macron, La Republique en Marche.

Σύμφωνα με τα έως τώρα αποτελέσματα, το ReM μαζί με το συνεργαζόμενο MoDem, κερδίζουν 351 έδρες, από τις 577 συνολικά. 310 από αυτές ανήκουν σε υποψηφίους του ReM και 41 σε αυτούς του κεντροδεξιού MoDem.

Γεγονός το οποίο μεταφράζεται πως, ακόμη και αν υπάρξει διαφωνία μεταξύ των δύο κυβερνητικών εταίρων, ο Γάλλος Πρόεδρος θα εξακολουθήσει να διαθέτει μια άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, περισσότερων από 20 έδρες.

Η τεραστίων διαστάσεων αποχή (μεγαλύτερη του 56%!), οπωσδήποτε ρίχνει σκιές στην μεγάλη νίκη. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί ουσιαστικό εμπόδιο στην εξέλιξη των πραγμάτων. Εύκολα δε θα μπορούσε ν’ αποδοθεί στην βεβαιότητα και τον εφησυχασμό των ψηφοφόρων, για την επικράτηση του en Marche.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, αποτελεί σκοτεινό σημείο και χρειάζεται να ληφθούν μέτρα για να μην επαναληφθούν τέτοια αποτελέσματα. Διότι, αν μη τι άλλο, δημιουργούν προβλήματα στην ολοκληρωμένη λειτουργία ενός δημοκρατικού πολιτεύματος...

Η γνωστή, ρουκετοειδής πορεία του κόμματος του κυρίου Macron, αποτελεί ένα σπάνιο φαινόμενο στο πολιτικά χρονικά της Ευρώπης, αλλά και του πλανήτη. Οι προσπάθειες που έχουν γίνει μέχρι σήμερα για την εξήγησή του, δίνουν σαν απάντηση την κούραση των ψηφοφόρων από το υπάρχον πολιτικό σκηνικό και την θέλησή τους για ριζική αλλαγή.

Αυτές οι απαντήσεις, θα μπορούσαν να ισχύουν. Μοιάζουν όμως, σαν αρκετά επιφανειακές και ρηχές, συγκριτικά με τον εκρηκτικό και κατακλυσμικό χαρακτήρα του φαινομένου. Ο χρόνος, πιθανότατα, θ’ αναδείξει άλλες παραμέτρους, πολύ πιο σημαντικές, σαν την βασική αιτία της ολοκληρωτικής επικράτησης Macron.

Όπως και να έχει, την δεδομένη στιγμή, οι αιτίες δεν αποτελούν σημαντικό ερώτημα. Εκείνο που οφείλει ν’ απασχολήσει, είναι η εξέλιξη και οι συνέπειες του φαινομένου. Διότι, εάν ο κύριος Μακρόν προχωρήσει σε όσα έχει εξαγγείλει προεκλογικά ότι θα επιδιώξει, αναμένεται να επηρεάσει ολόκληρη την Γηραιά Ήπειρο και τον κόσμο.

Η Γαλλία, παρά τα αρκετά και σημαντικά προβλήματά της (λέγε με ανταγωνιστικότητα), παραμένει μία μεγάλη και ισχυρή χώρα. Μία από τις επτά μεγαλύτερες βιομηχανικές χώρες στον κόσμο (G-7) είναι η δεύτερη σε μέγεθος οικονομία της Ευρωζώνης και κατασκευάζει σχεδόν τα πάντα. Ενώ ταυτόχρονα, διαθέτει πρωτογενή παραγωγή ικανή για σημαντικότατες εξαγωγές (κρέατα, κρασιά κ.λπ.).

Οι αλλαγές που χρειάζεται το Γαλλικό κράτος, ώστε να αποκτήσει η χώρα ξανά το χαμένο επίπεδο ανταγωνιστικότητας της, είναι δομικές. Ο νέος Πρόεδρος θα έχει δυσκολότατο έργο προσπαθώντας να τις εφαρμόσει.

Τα πανίσχυρα συνδικάτα και το γενικότερο κατεστημένο, αναμένεται ν’ αντιδράσουν έντονα. Η άνετη πλειοψηφία που επιτεύχθηκε, δίνει την δυνατότητα να ξεπεραστούν οι αντιδράσεις. Ειδικά εάν οι ψηφοφόροι σταθούν πιστοί στην επιλογή που έκαναν στην κάλπη, όταν οι αλλαγές αρχίσουν ν’ ακουμπούν και τους ίδιους.

Οι αλλαγές στο εσωτερικό όμως, όσο δύσκολη και αν είναι η υλοποίηση τους, φαίνονται παιχνιδάκι, απλή δουλειά ρουτίνας, όταν συγκριθούν με ένα άλλο μέρος του προγράμματος Macron. Εκείνο που στοχεύει στην αποκατάσταση της θέσης της Γαλλίας, σαν ηγέτιδα της Ευρώπης. Ή, έστω, σαν το δεύτερο μέλος ενός ισοδυνάμου ηγετικού ζεύγους, δίπλα στην Γερμανία.

Για να πετύχει αυτόν τον στόχο ο Γάλλος Πρόεδρος θα πρέπει να πραγματοποιήσει όλες τις αναγκαίες αλλαγές στο εσωτερικό, ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να πείσει την Γερμανική ηγεσία ότι πράγματι, έχει φτάσει η ώρα για μεγαλύτερης έκτασης ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Θέμα στο οποίο, ως γνωστόν, οι Γερμανοί έχουν θεμελιώδεις αντιρρήσεις. Όχι άδικα, καθώς φοβούνται ότι η εξαιρετικά προοδευμένη οικονομία της χώρας τους, θα οδηγηθεί σε κάλυψη των αδυναμιών των λιγότερο ανταγωνιστικών χωρών.

Η απάντηση στο πρόβλημα της δίκαιης κατανομής του ρίσκου στην Ευρωζώνη, ευτυχώς, έχει ήδη αρχίσει να συζητείται. Την αφορμή έδωσε πέρυσι το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος για το Brexit.

Πρόκειται για την "Ευρώπη πολλαπλών ταχυτήτων", την "Ευρώπη των ομόκεντρων κύκλων". Μια ιδέα που υπάρχει εδώ και αρκετά χρόνια, αλλά μόνο πρόσφατα άρχισε να γίνεται αντικείμενο σοβαρής σκέψης και συζήτησης, ανάμεσα στους Ευρωπαίους ηγέτες.

Η προσπάθεια Μακρόν για πιο ηγετική Γαλλία και περισσότερη Ευρώπη, είναι βέβαιο ότι, αργά ή γρήγορα (το πιθανότερο γρήγορα, στα επόμενα 2 ως 3 χρόνια), θα οδηγήσει σε κάποια λύση αυτής της μορφής. Μια Ευρώπη με οδηγούς τα κράτη που έχουν πραγματικά ανεπτυγμένες οικονομίες, συνοδηγούς τις χώρες εκείνες που θέλουν και μπορούν ν’ ακολουθήσουν τις πρώτες και επιβάτες στα πίσω καθίσματα τις χώρες που δεν θέλουν ή δεν μπορούν ν’ ακολουθήσουν τους ρυθμούς των υπολοίπων.

Η τελική διάρθρωση και η κατανομή των ρόλων αυτής της μελλοντικής Ευρώπης, θα είναι αποτέλεσμα μιας (σχετικά) σύντομης, αλλά πραγματικά δύσκολης και επίπονης διαπραγμάτευσης. Οι εξελίξεις θα αρχίσουν να τρέχουν μετά τις εκλογές στην Γερμανία και τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης στην χώρα του Ρήνου. Δηλαδή, πριν το τέλος του 2017!

Η βαρύτητα λόγου και η επιτυχία των στόχων της κάθε χώρας, σε αυτή την διαπραγμάτευση θα εξαρτηθεί, όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις καταστάσεις, από την οικονομική της θέση.

Ποια θα είναι άραγε η δύναμη φωνής της Ελλάδας τότε; Θα μπορεί ν’ ακουστεί, έστω, σαν ψίθυρος; Ή απλά θα παρίσταται στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων, ως χώρα-μέλος, αλλά μόνο σε διακοσμητικό ρόλο; Χωρίς καμία ουσιαστική δυνατότητα παρέμβασης και υπεράσπισης των βασικών της συμφερόντων;

Πιστεύει κανείς πως οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, μπορούν να είναι θετικές;

Με τις υγείες μας...

Πέτρος Λάζος

petros.lazos@capital.gr

Twitter: @Marketelf

Facebook: Peter Lazos